24 juli 2002
 
 
Hoewel Nina niet eerder zelfstandig in Sneek was geweest, reed ze rechtstreeks naar de welbekende Waterpoort.
Kijkend over het water grinnikten we wat, want aan de overkant was er een Hotel Ozinga te zien. De nickname van Nina's moeder is bij de 'Hokkes' mevrouw Ozinga, dus een link naar het hotel was door ons snel gemaakt.
 
 
 
We liepen wat rond en Nina zocht een plekje in de Waterpoort om vandaar even alles over zich heen te laten komen. Ik vond dat ze in het tegenlicht er erg mooi bijzat en maakte wat foto's achter elkaar.
Nu blijken deze foto's de laatste te zijn die ik van Nina gemaakt heb.
 
 
 
 
 
Na een tijdje kwam Nina (alweer) op de onzalige gedachte om wat bijzondere winkeltjes in Sneek met een bezoek te gaan vereren. Een terrasje in de zon was voor mij snel uitgezocht en met een koel glas bier kon ik de eerste tijd weer goed tegemoet.
 
 
Een drie kwartier later verscheen ook Nina op het terras.  Ze liet blij een soort mouwloos 't-shirt', een open gaten vestje en een kleurige shawl zien. "Ze hebben hier bij Miss Etam eerder de nieuwe mode dan in Rotterdam", zei ze. Nina en ik wisten toen nog niet dat ze 2 dagen later in deze nieuwe outfit opgebaard zou zijn. 
 
Vanzelfsprekend verscheen er weer  'Cola light zonder ijs'  ten tonele. Ik ging ook met deze bestelling mee, hoewel Nina zei dat zij weer zou autorijden: "Ik vind dat rijden steeds leuker worden, zeker hier in de provincie waar je geen ander verkeer ziet".
 
 
Na ruim een half uur stapten we op, gingen naar de auto en 'Tante Tilly' kreeg opdracht om niet via provinciale- en rijkswegen toch de kortste route naar Zuidhorn in Groningen vast te stellen. Wij wisten dat in die plaats een oergezellig Hotel-restaurant was en gokten erop dat er plaats zou zijn.
 
De routebeschrijving was klaar, Nina startte de wagen en via de kleinst mogelijke weggetjes reden wij met zo'n 40 km/uur naar onze volgende bestemming. Ik keek wat op de kaart, verwonderde me met Nina over de absolute stilte die in dit deel van Nederland heerst, bewonderde de streek waardoor we reden.
 
 
Plotseling stopte Nina. "Zo, dit was Friesland", zei ze. "Jij mag me nu m'n geboortegrond inrijden".
 
 
 
Zij stapte achter het stuur vandaan en we kwamen elkaar achter de auto tegen. Wanneer ik haar rechts wilde passeren, stapte zij naar links en omgekeerd. We hadden elkaar vast en draaiden wat rondjes; ook de nodige kussen wisselden van eigenaar. Na een dikke minuut constateerden we, dat we net twee verliefde tieners waren en gingen over tot de orde van de dag.
 
 
Ik reed weg en nog geen 10 kilometer verder in Sebaldeburen zag ik een van rechts komende auto volkomen over 't  hoofd.
Het enige wat ik me herinner is een zeer licht  gekleurde wagen die vlakbij ineens aan de rechterkant opdook.
Zelfs de klap waarmee hij ons raakte heb ik niet gehoord!
 
Terug                                                          Weet je zeker dat je verder wilt?